دیگری کیست: زنده یا مرده؟

جنگ روایتها، همواره و بهویژه در دوران ما، جنگی ضروری است. اما زمینههای این جنگ، متأسفانه، در بستر آنتاگونیسم جریانهای سیاسی نابرابر نگه داشته میشود. برخی روایتها امکان بروز بیشتری دارند، زمینه مساعدتر و امنتری برای انتشار دارند و برخی دیگر با داغ و درفش مواجهاند؛ برخی به حکم اعدام و برخی گوربهگور تاریخاند. در میانه چنین زمینه نابرابر و پرخطری، باید به این مسئله نیز توجه کنیم که طیف روایتها در حال تعیین یا تحکیم کدام روایت مسلط هستند و در نسبت با آن، چه جاگیری و سرهمبندی تازهای میسازند. از این زاویه، کنش نقد در جهت روشن کردن همین نسبتهاست. نابرابری مورد اشاره، پیش از هر چیز، نابرابری در میزان مواجهه با خطر و هزینه سیاسی روایت کردن است. نمیتوان روایتهای مختلف را چنان کنار یکدیگر نشاند که گویی همگی از موقعیتی برابر و با امکان مشابهی برای سخن گفتن وارد میدان شدهاند. به رسمیت شناختن حق حیات و شأن انسانی دیگری، به معنای یکسان دانستن جایگاه تاریخی، مسئولیت سیاسی و قدرت اعمال خشونت او نیست. این تمایز را باید از همان ابتدا حفظ کرد؛ وگرنه هر تلاشی برای ساختن یک «ما»ی مشترک، ممکن است به محو تفاوتهایی منجر شود که اساسا از دل مناسبات نابرابر قدرت پدید آمدهاند.
اشتراک گذاری
دیدگاهها
دیدگاهها پس از تایید نمایش داده میشوند.