برگهایی از دیوان نعوتِ مولانا شیخ صلاحی افندی، شاعر بوسنیایی سدهی ۱۸ میلادی
برگهایی از دیوان نعوتِ مولانا شیخ صلاحی افندی، شاعر بوسنیایی سدهی ۱۸ میلادی
مولانا عبدالله صلاحالدین صلاحی عشاقی شاعر، عارف، عالم و شیخ طریقت در جهان عثمانیِ سده هجدهم بود و تخلص «صلاحی» داشت. او در ۱۱۱۷ق/۱۷۰۵م در قصریه (کاستوریا امروزی در یونان) زاده شد و در ۲۹ محرم ۱۱۹۷ق/۲۷ دسامبر ۱۷۸۲م در استانبول درگذشت. پدرش محمد عبدالعزیز بنا بر گزارش حسین واصف، از سارایوو به قصریه مهاجرت کرده بود و همین تبار بوسنیایی سبب شده است صلاحی در پژوهشهای بوسنیایی به عنوان شاعری بوسنیاییتبار شناخته شود. او در تصوف عمدتن به سلسلهی عُشاقی وابسته بود، اما از چندین سلسله دیگر، از جمله مولویه، نقشبندیه، قادریه، بکتاشیه و گلشنّیه نیز اجازه و ارتباط طریقتی داشت. پس از درگذشت مرشدش، شیخیِ خانقاه او را بر عهده گرفت و تا پایان عمر در محیط خانقاهی استانبول به تدریس، ارشاد و تالیف پرداخت. صلاحی نویسندهای بسیار پرکار بود و در کنار آثار عرفانی و ترجمه و شرح متون ابنعربی و محمد پارسا، آثاری درباره آداب عشاقیه، مراتب نفس، معارف صوفیانه و مناقب دینی پدید آورد. در میان آثار شعری اوî«دیوان نعوت صلاحی» اهمیت ویژه دارد که نسخهی شناختهشده آن ۲۱۱ نعت به سه زبان عربی، فارسی و ترکی دربردارد؛ از این مجموعه، برای بخش فارسی نیز ۳۰ نعت مستقل ثبت شده است.
از استاد صباحتا گاچانین (دانشگاه سارایوو) به خاطر توجه، گشودگی و سخاوت در ارسال نسخهی مورد مطالعهی خودشان سپاسگزاریم
دانشجویان و استادان ادبیات و دیگر علاقمندان پیگیر میتوانند به صفحهی پربار ایشان رجوع کنند
https://unsa-ba.academia.edu/SabahetaGacanin
دیدگاهها
دیدگاهها پس از تایید نمایش داده میشوند.