با برگمان کجا ایستادهایم؟
اولیویه آسایاسترجمه: کیارش انوری
تصویر محبوب من از برگمان را در فیلمهای ۱۶ میلیمتریای میتوان یافت که پشت صحنه ی فیلمبرداریهای او در دههی شصت را ثبت کردهاند: هوا خوش است و او سرحال؛ با روحیهای حتی کودکوار. در آن زمان، او تئاتر شهر مالمو را اداره میکرد و در سراسر فصل، یکی پس از دیگری نمایش روی صحنه میبرد. وقتی تئاتر برای تابستان تعطیل میشد، گروهش را گرد هم میآورد تا فیلمی بسازند؛ فیلمی که در آن سینما، تعطیلات و عشق گویی در نوعی آرمانشهر در هم میآمیختند؛ آرمانشهری که شاید کلید دوگانگی تعیینکنندهی آثار او باشد. روی دیگر این آرمانشهر، افسردگی بود؛ همان چیزی که بعدها سرچشمه ی برخی از شاهکارهای او شد.
دیدگاهها
دیدگاهها پس از تایید نمایش داده میشوند.