تمثیل گربهها
پیتر وسل زاپفه را بهحق میتوان نیای اندیشهی زیستمحیطی نروژ دانست. او قصهگو، طنزپرداز، منتقد و بتشکنی فکری بود که سالها صرف نگارش اثر سترگ خود، Om det tragiske [دربارهی امر تراژیک]، کرد؛ کتابی که سرانجام در سال ۱۹۴۱، زمانی که زاپفه چهلودو سال داشت، منتشر شد.
در کانون این اثر دانشنامهوار، کشف تراژدیِ یکی از یگانهترین ویژگیهای انسان قرار دارد: ما تنها گونهای هستیم که آنقدر به تأمل و خودآگاهی رسیدهایم که میتوانیم دریابیم زمین بدون ما حال بهتری خواهد داشت.
زمین هرگز قادر نخواهد بود نیازها، امیدها و امیال انسان را برآورده کند. ما با قابلیتهایی ویژه به دنیا آمدهایم، اما همین قابلیتها ما را در وضعیتی قرار دادهاند که با شرایط وجودمان سازگار نیست. به تعبیر زاپفه، «ما همچون درختان بلوطی هستیم که در گلدان کاشته شدهاند؛ محکومیم به شکست.»
در نهایت، باید از جایگاه فرمانروایی خود کناره بگیریم و با وقار صحنه را ترک کنیم. دست از تولیدمثل برداریم، جهان را به گونهای دیگر واگذار کنیم و این فرصت را به جانوری دیگر بدهیم.
به تعبیر زاپفه در آخرین مسیحا: «خویشتن را بشناسید؛ بیثمر بمانید، و پس از رفتنتان، صلح بر زمین برقرار باد.»
دیدگاهها
دیدگاهها پس از تایید نمایش داده میشوند.